Als je kanker krijgt, krijg je er soms een hoop financiële en praktische beslommeringen bovenop. De behandeling van sommige kankers, zoals leukemie, is duur. Andere kankers, zoals een niet uitgezaaide teelbalkanker, zorgen voor heel wat minder kosten. Zeker als je alleenstaande bent, geen hospitalisatieverzekering hebt, niet meer thuis woont of geen ondersteuning van je ouders kan krijgen, of een jong gezin hebt, kunnen financiële problemen een enorme impact hebben op je leven.

Je hebt recht op allerlei tussenkomsten. Sommige worden automatisch uitgekeerd, maar het merendeel moet jij – of je ouders - zelf aanvragen. Dat vraagt veel tijd en inspanning, en bovendien is het ingewikkeld om uit te vissen waarop je recht hebt en hoe je de tegemoetkoming verkrijgt. De procedure om bepaalde uitkeringen te krijgen, is ook niet altijd plezant – vooral het contact met de medisch adviseurs die bijvoorbeeld je arbeidsongeschiktheid bepalen roept nogal eens ongenoegen op. Maar laat je daar niet door afschrikken.

En een gouden raad: laat je meteen helpen door een sociaal werker. En krijg je niet direct een antwoord op je vraag, vraag dan zeker een tweede advies. Want alle voorzieningen en bepalingen in de sociale zekerheid, zeker voor zelfstandigen, zijn erg ingewikkeld en veranderen snel.

Laat je helpen! De sociale dienst van je ziekenhuis, ziekenfonds of van het OCMW is er om uit te zoeken voor welke tussenkomsten of voor welke bijstand je mogelijk in aanmerking komt. De sociaal werkers daar kunnen je ook helpen met de administratieve opvolging van de aanvragen.

Erkenning als persoon met een handicap

Ben je na je ziekte zelf tijdelijk niet in staat om in je levensonderhoud te voorzien, dan kan je recht hebben op allerlei tegemoetkomingen en voorzieningen voor mensen met een handicap. De federale overheid voorziet o.a. een inkomensvervangende tegemoetkoming (per jaar tot € 8.542,97 voor een alleenstaande (cijfers 2009)) of een integratietegemoetkoming (van € 1.061,26 tot € 9.550,33 per jaar, volgens je graad van zelfredzaamheid). Je moet daarvoor van de overheid een erkenning als ‘persoon met een handicap’ krijgen.

Laat je niet afschrikken door het woord ‘handicap’. Ook al ben je ‘alleen maar’ enorm verzwakt door je ziekte, het loont absoluut de moeite om te kijken of je tijdelijk in aanmerkingen komt voor het statuut van gehandicapte. Het kan je (tijdelijk) financieel wat ademruimte geven en een grotere onafhankelijkheid.

Ook kinderen (onder de 21 jaar) met kanker komen gedurende een bepaalde periode in aanmerking voor sociale voorzieningen voor kinderen met een handicap (verhoogde kinderbijslag, vermindering van inkomensbelasting, speciale regelingen voor openbaar vervoer, sociaal telefoontarief enz.).

Zelfredzaamheid

Om in aanmerking te komen voor een integratietegemoetkoming, wordt er gekeken naar je ‘graad van zelfredzaamheid’. Je krijgt punten van 0 tot 3 over de volgende factoren. Een nul betekent dat je geen zelfredzaamheidsproblemen hebt, 1 kleine problemen, 2 grote problemen of 3 de onmogelijkheid zonder hulp van derden):

1. verplaatsingsmogelijkheden;
2. mogelijkheden om voedsel te nuttigen of te bereiden;
3. mogelijkheid om voor zijn persoonlijke hygiëne in te staan en zich te kleden;
4. mogelijkheid om zijn woning te onderhouden en huishoudelijk werk te verrichten;
5. mogelijkheid om te leven zonder toezicht, zich bewust zijn van gevaar en gevaar kunnen vermijden;
6. mogelijkheid tot communicatie en sociaal contact.

Tip: motiveer de arts die de medisch-sociale onderzoeken doet om je beperkingen heel concreet en uitgebreid op te schrijven, want het is op basis hiervan dat iemand van het RIZIV je mate van zelfredzaamheid zal bepalen. En dat kan je achteraf heel veel geld en kopzorgen besparen.