Githa Smeijers (19) ging met de VLK op vakantie naar zee

Elk jaar trekt een groep jongeren met de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) op prettrip naar zee. Githa Smeijers (19) ging al twee keer mee, maakte telkens veel plezier en leerde haar grenzen verleggen: 'Deze vakantie gaf me zelfvertrouwen en maakte me zelfstandiger.'

Tekst: Carla Rosseels, uit Leven 31, juli 2006

Oostende, oktober 2005: initiatie golf voor de jongeren van de VLK-vakantieweek. Onder een stralende zon liggen op het groene golfterrein van de Hippodroom talloze witte balletjes speels te blinken. Even verderop, onder een afdakje, houden jongens en meisjes, mannen en vrouwen hun golfstick in de aanslag om alweer een balletje de lucht in te zwiepen. Oppeppende ritmes van Jennifer Lopez en Belle Perez schallen door de lucht. Boris, de Australische golfleraar, bruingebrand en netjes in het wit, is alomtegenwoordig. Een handgreep corrigeren, een blik op het juiste mikpunt richten, een paar heupen met een lichte aanraking van zijn slanke vingers in de juiste stand manoeuvreren. Boris doet het met een begeestering, die al op enkele van zijn leerlingen is overgegaan. Dapper spannen ze zich in om tijdens deze beginnerssessie toch minstens één keer een perfecte swing uit armen en benen te krijgen.

Culinair avontuur met Herr Seele

Wie er, ondanks de lichte golftrance en de charismatische Boris, toch even genoeg van heeft kan met paard en koetsier mee de stad in. Ik kruip in het vehikel samen met Githa, Gunther en Bechir. De cadans van de paardenhoeven op het asfalt, de lichte zeebries langs onze wangen: het ritje heeft een uiterst relaxerend effect. Tijd voor sightseeing, terwijl de vaardige koetsier ons door de drukste plekjes van Oostende loodst. Ondertussen wordt het culinaire avontuur met Herr Seele van de vorige dag nabesproken: een macrobiotische kooksessie. Gelachen hebben ze wel, lekker gegeten niet echt. 'Herr Seele deed maar wat', vertelt Gunther. 'Stukjes pompoen en water in de pan en nog wat groene slierten die bovendreven. Dat was de soep. Mocht hij het geheel gemixt hebben, dan had het misschien nog gesmaakt, maar nu...' De rest van het menu werd door het drietal als eetbaar bevonden, maar ook niet meer dan dat: rode kool met appeltjes, volle rijst en een taart van tarwe, brood, rijst en abrikoos. 'Maar geen nood', lachen ze. 'Na de macrobiotische sessie zijn we nog een frietje gaan halen dat we gezellig op mijn kamer hebben opgegeten', vertelt Githa. Het werd gezellig én laat. Kortom, het perfecte frietfeestje dus.

Grenzen verleggen

Voor Githa is dit al de tweede jongerenvakantie. Ook vorig jaar was ze erbij. Githa is 19 en heeft een zware behandeling voor een hersentumor achter de rug. Ze is al een tijd kankervrij maar de tumor verlamde wel haar been en arm.
'Het was mijn dokter die me voor het eerst over het jongerenkamp vertelde', zegt Githa. 'Maar ik was niet enthousiast. Ik had niet het gevoel dat ik hier iets kon komen doen. Vorig jaar zat ik nog in een rolstoel en ik dacht dat ik toch nergens aan mee kon doen. Leen Wauters, die de vakantieweek voor de Vlaamse Liga begeleidt, en mijn ouders hebben mij overtuigd. Toen mijn ouders mij vorig jaar naar Oostende reden, zat ik nog te huilen in de auto. Met een bang hartje ben ik toegekomen, maar dat was snel over. Het is zalig om onder lotgenoten te zijn. Je informeert naar elkaars ziekte en je wisselt ervaringen uit. Je snapt wat het betekent om kanker te hebben. Erover praten kan, maar hoeft niet altijd.'

'Ik kan niet altijd aan alles meedoen', zegt Githa. 'Met de anderen golfen bijvoorbeeld is voor mij niet weggelegd, maar dan verzinnen de begeleiders en verpleegkundigen een leuk alternatief. Voor alles wordt er wel een oplossing gevonden. Zo is het mij vorig jaar zelfs gelukt om mezelf met mijn krukken over een plank aan boord van een boot te hijsen. Dat zou ik anders nooit gedurfd hebben. Hier word je gestimuleerd om je grenzen te verleggen en dat heeft mijn zelfvertrouwen enorm doen toenemen. Ik ben nu veel zelfstandiger geworden. Ik durf meer en ik zal altijd eerst proberen, vooraleer te concluderen dat ik iets niet kan. Door de behandeling is de verlamming aan mijn been ook minder erg geworden. Dit jaar ben ik zonder rolstoel toegekomen, zelf stappend met mijn krukken. Wie mij kende van vorig jaar, toen ik nog aan mijn rolstoel gekluisterd zat, trok grote ogen. Iedereen was erg blij voor mij. Dat heeft mij een heel warm gevoel gegeven. Tot vorig jaar voelde ik mij erg afhankelijk van mijn ouders, nu ben ik niet meer zo bang om alleen op stap te gaan. Vorig jaar moest ik overgehaald worden om deel te nemen aan het jongerenkamp, dit jaar kon ik haast niet wachten om mij opnieuw in te schrijven (lacht).'

Leeftijd speelt niet, kanker wel

Githa's vakantiecollega's zijn al even enthousiast: over het prachtige hotel, het fantastische eten (trio van vis, bisque van kreeft, supermalse steaks), de leuke activiteiten en de fantastische sfeer. Met negentien zijn ze: de jongste 16, de oudste 33. Leeftijd speelt hier niet, zeggen ze, het feit dat we kanker hebben wel, daardoor begrijpen we elkaar meteen en voelen we ons hier thuis. 'Als je kanker hebt, gaat alles trager', zegt Githa. 'Hier aanvaard je dat. Tussen gezonde leeftijdgenoten voel je constant dat je niet mee kan: het is te veel en het gaat te snel. Hier functioneren we allemaal op hetzelfde niveau, iedereen is gelijk en iedereen kan mee. Nu ween ik niet meer bij het komen, maar wel als we vertrekken. Gelukkig houden we contact. Sommige deelnemers kom je achteraf nog tegen, met anderen mail ik. En ik hoop dat ik volgend jaar opnieuw van de partij zal zijn. Want eigenlijk is het de bedoeling dat er elk jaar nieuwe jongens en meisjes de kans krijgen om een week aan de zee door te brengen. Alleen als er nog plaatsen over zijn, kunnen jongeren die andere jaren ook meegingen, opnieuw deelnemen.'